ZuMRuT
03-02-07, 04:09
Anıtkabirde biliyorsunuz yeni düzenlemeler oldu,Çanakkale Savaşlarının anlatıldığı bir salon yapıldı,size nasıl anlatayım ki,
geçen sene gezme fırsatım oldu,daha içeriye girerken derin bir sessizlik hakim ,takım giyinmiş görevliler zaten uyarı yapıyorlar çünkü oraya oldukça çok öğrenci ziyerete geliyor ve konuşmalarda oluyor,derken bu sessizlik içinde birden silah sesleri ve top sesleri duymaya başlıyorsunuz , sanki bir savaşın tam orta yerine gelmi gibi hissediyorsunuz kendinizi,hani son yıllarda haberlerde izlediğimiz savaş görüntülerinin seslerine benzer sesler duyuyorsunuz ve duvarlarda muhteşem resimler sanki herşey canlı gibi ...
Yerlerde ise savaş sırasında ölmüş asker maketleri sanki canlı gibi duruyoriçiniz ürperiyor birden görünce,savaş sırasında kullanılan araç gereçlerden bazı parçalarda var.Bu dolaşma sırasında duyduğunuz sesler ve gördüğünüz resimler yavaş yavaş sizin içinizde derin bir sessizliğe sebeb olurken boğazınızada birşeyler düğümleniyor...
Kendimi zor tutmaya başladım bana emanet edilen bu ülkeyi atalarımız nasıl ve nelerin karşılığında kazanıp bize bırakmışlar.
Artık zorlukla yürümeye başladım,ağlamak istiyorum ama etrafıma bakıyorum ,tutuyorum kendimi,orta yere geldiğimde duvarda bir resim ve eliniz ayağınız birden boşalıyor ,gözlerinizden de yaşlar tabi,etraftaki insanların düşüncelerinden sıyrılıyorsunuz,içinizde büyük bir dolmuşlukta var ve ağlamaya başlıyorsunuz
Bir resim sizi ağlatan ,resimde 3 kişi var,Mustafa Kemal,İnönü ve bir asker daha ..
Bu üç kişi bir masa başındalar ,masada ise bir harita var,Mustafa kemal'in yüzü öylesine düşünceli ,öylesine düşünceli ki... Bu resmi yapan ressam sanki o anda onların yanındaymış olaya,ortama hakim gibi o anı ifade etmiş ..
MUstafa Kemal'in bir karar vermesi gereken zamanın resmi,önemli bir karar öncesi yani, bu vereceği karar sırasında yüzündeki düşünceli halini gördüğünüzde milliyetçilik duygularınızın,vatanseverlik duygularınızın harekete geçmemesi mümkün değil ...İşte o resim sizi elden ayaktan kesiyor ve orada bulunan oturma banklarından birinde kendinizi ağlarken buluveriyorsunuz...
Görmediyseniz ilk fırsatta gitmenizi tavsiye ediyorum,belki yazdıklarıma az bile diyeceksiniz.
geçen sene gezme fırsatım oldu,daha içeriye girerken derin bir sessizlik hakim ,takım giyinmiş görevliler zaten uyarı yapıyorlar çünkü oraya oldukça çok öğrenci ziyerete geliyor ve konuşmalarda oluyor,derken bu sessizlik içinde birden silah sesleri ve top sesleri duymaya başlıyorsunuz , sanki bir savaşın tam orta yerine gelmi gibi hissediyorsunuz kendinizi,hani son yıllarda haberlerde izlediğimiz savaş görüntülerinin seslerine benzer sesler duyuyorsunuz ve duvarlarda muhteşem resimler sanki herşey canlı gibi ...
Yerlerde ise savaş sırasında ölmüş asker maketleri sanki canlı gibi duruyoriçiniz ürperiyor birden görünce,savaş sırasında kullanılan araç gereçlerden bazı parçalarda var.Bu dolaşma sırasında duyduğunuz sesler ve gördüğünüz resimler yavaş yavaş sizin içinizde derin bir sessizliğe sebeb olurken boğazınızada birşeyler düğümleniyor...
Kendimi zor tutmaya başladım bana emanet edilen bu ülkeyi atalarımız nasıl ve nelerin karşılığında kazanıp bize bırakmışlar.
Artık zorlukla yürümeye başladım,ağlamak istiyorum ama etrafıma bakıyorum ,tutuyorum kendimi,orta yere geldiğimde duvarda bir resim ve eliniz ayağınız birden boşalıyor ,gözlerinizden de yaşlar tabi,etraftaki insanların düşüncelerinden sıyrılıyorsunuz,içinizde büyük bir dolmuşlukta var ve ağlamaya başlıyorsunuz
Bir resim sizi ağlatan ,resimde 3 kişi var,Mustafa Kemal,İnönü ve bir asker daha ..
Bu üç kişi bir masa başındalar ,masada ise bir harita var,Mustafa kemal'in yüzü öylesine düşünceli ,öylesine düşünceli ki... Bu resmi yapan ressam sanki o anda onların yanındaymış olaya,ortama hakim gibi o anı ifade etmiş ..
MUstafa Kemal'in bir karar vermesi gereken zamanın resmi,önemli bir karar öncesi yani, bu vereceği karar sırasında yüzündeki düşünceli halini gördüğünüzde milliyetçilik duygularınızın,vatanseverlik duygularınızın harekete geçmemesi mümkün değil ...İşte o resim sizi elden ayaktan kesiyor ve orada bulunan oturma banklarından birinde kendinizi ağlarken buluveriyorsunuz...
Görmediyseniz ilk fırsatta gitmenizi tavsiye ediyorum,belki yazdıklarıma az bile diyeceksiniz.